Drie slagen in de rondte

De volgdende opdracht die ik uitkoos was er eentje die me heel vrolijk leek. Eentje met veel kleur zodat mijn pasgeboren boekje een stralend blije pagina had. Ik vond de pagina met de opdracht vul deze hele pagina met cirkels, ik doopte dit om tot pagina 3 van mijn boek en trok mijn etui met blijgekleurde viltstiften open. De eerste cirkels waren wat onwennig, waar moest je beginnen? moet het mooi? mogen ze overlappen? moeten ze allemaal even groot zijn?

Wat ontzettend grappig dat zelfs bij zo'n duidelijke opdracht ik me al gelijk vanalles afvraag om alles maar verder te omkaderen en te verduidelijken. Bang om het 'verkeerd' te doen. Toen ik me eenmaal besefte dat ik hiermee bezig was kon ik het veel beter loslaten. Er is immers geen 'goede' manier om dit te doen. Ik heb me dus uitgeleefd met zo veel mogelijk felle blije kleurtjes en de pagina zo ver mogelijk gevuld met cirkels. Het werkte op een gegeven moment bijna verslavend, overal zat nog wel een klein rondje kon, immers een stip is ook rond. Wanneer weet je dat het genoeg is om te stoppen...

Al met al ben ik ben tevreden met het resultaat, hoewel het me wel opvalt dat ik toch de neiging heb om de rondjes een beetje te groeperen, door er lange reeksen bolletjes van te maken of er een vormpje mee te maken. Best grappig toch, krijg je de volledige vrijheid, beperk je jezelf alnog door je eigen kaders op te werpen.

Mijn met cirkels gevulde pagina

Er was eens..



Mijn verse boekje

...een boek 'geschreven' door Keri Smith met de titel 'Wreck this journal'. De titel zegt al wat er met dit boek gaat gebeuren, het staat vol opdrachten die uitgevoerd dienen te worden in een door jou zelf gekozen volgorde en naar eigen inzicht. De ondertitel van dit boek is dan ook to create is to destroy het gaat dus niet om het eindresultaat, maar om de reis. Het eindresultaat zal waarschijnlijk een vod zijn dat ooit op een nieuw boek had geleken. De reis daarentegen is dus het bewaren waard en dat zal ik daarom ook proberen te doen. Het boek heeft een aantal instructies meegegeven, zoals dat je het boekje altijd bij je moet hebben. Je weet immers nooit wanneer je een leuke kans krijgt om een opdracht te volbrengen. De gegeven instructies moeten wel worden opgevolgd, hoewel de invulling daarvan open voor interpretatie is. Ook mag je zelf bepalen in welke volgorde je het boekje gaat doorwerken. Aangezien een van de opdrachten is dat je zelf de paginanummers moet toevoegen heb ik bedacht dat ik deze dan ook maar gewoon nummer in de volgorde waarin ik het boekje doorwerk.

Waarom? Ook dit is geheel open voor interpretatie eigenlijk, maar naar mijn inziens en dat kan, geef ik toe, komen door mijn kunsthistorische achtergrond, is het een gehele project een vorm van hedendaagse kunst. Kunst voor thuis eigenlijk. Maar dat niet alleen, het laat je je gebruikelijke patronen doorbreken en laat je op geheel nieuwe wijze kijken naar zaken. Ten slotte voor mij, fanatiek liefhebber van boeken, is het nog een hele opgave om daadwerkelijk een nieuw gekocht boek te mishandelen. Ook ik zit vast in mijn gebruikelijke patroon als het om boeken gaat vrees ik.

De eerste opdracht was dan ook de rug van het boekje 'breken'. Dit is iets dat meestal voorkomt bij heel veel gelezen (paperback)boeken. Meestal is mijn idee daarover heel dubbel, ergens vind ik het mooi als een boek zovaak gelezen is dat je dat kan zien. Maar in dit geval, is het een nieuw boek, zonde! Opdracht is opdracht, dus met een beetje pijn in mijn hart brak ik het ruggetje. En daarna nog een keer, stiekem is dit best wel leuk, de eerste stukjes die al een beetje openscheuren. Het lijkt net alsof het boekje nu pas begint met leven..

Het 'breken' van de rug